MAJJHIMA
NIKâYA III
M. 125 Stopnie
opanowania
1. Tak usłyszałem. Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w
Rajagaha w Bambusowym Gaju, w Sanktuarium Wiewiórek.
2. Przy tej okazji nowicjusz Acivarata mieszkał w leśnej chatce.
Wtedy Książę Jayasena, w czasie wędrowania i spacerowania dla
relaksu, udał się do nowicjusza Aciravata i wymienił z nim
pozdrowienia. Kiedy kurtuazyjna i grzecznościowa rozmowa została
zakończona, usiadł z boku i powiedział do nowicjusza Aciravata:
„Mistrzu Aggivessana, słyszałem, że mnich który trwa pilnie,
wytrwale i zdecydowanie, może osiągnąć zjednoczenie umysłu”.
„Tak jest, Książę, tak jest. Mnich który trwa pilnie, gorliwie
i zdecydowanie, może osiągnąć zjednoczenie umysłu”.
3. „Byłoby dobrze, gdyby mistrz Aggivessana pouczył mnie o
Dhammie, tak jak ją usłyszał i opanował”. „Książę, nie
mogę cię pouczyć o Dhammie tak jak ją usłyszałem i opanowałem.
Bo gdybym pouczył cię o Dhammie, tak jak ją usłyszałem i
opanowałem, nie zrozumiałbyś znaczenia moich słów i to byłoby
dla mnie męczące i kłopotliwe”.
4. „Niech mistrz Aggivessana pouczy mnie o Dhammie tak jak ją
usłyszał i opanował. Być może mogę zrozumieć znaczenie jego
słów”. „Pouczę cię o Dhammie, książę, tak jak ją
usłyszałem i opanowałem. Jeżeli możesz zrozumieć znaczenie
moich słów, to dobrze. Jeżeli nie możesz zrozumieć ich
znaczenia, to pozostaw to tak i nie pytaj mnie więcej o to dalej”.
„Niech mistrz Aggivessana pouczy mnie o Dhammie, tak jak ją
usłyszał i opanował. Jeżeli potrafię zrozumieć znaczenie jego
słów to dobrze, jeżeli nie potrafię zrozumieć ich znaczenia,
wtedy pozostawię to tak, i nie będę więcej go o to pytał”.
5. Wtedy nowicjusz Aciravata pouczył Księcia Jayasena o Dhammie, tak
jak ją usłyszał i opanował. Po tym, jak się wypowiedział,
Książę Jayasena zauważył: „Jest niemożliwe, mistrzu
Aggivessana, nie może się zdarzyć, aby mnich, który trwa pilnie,
gorliwie i zdecydowanie osiągnął zjednoczenie umysłu”. Wtedy po
zdeklarowaniu nowicjuszowi Aciravatcie, że takie coś jest
niemożliwe, Książę Jayasena wstał, ze swojego miejsca i
odszedł.
6. Wkrótce potem jak odszedł, nowicjusz Aciravata udał się do
Zrealizowanego. Po złożeniu mu hołdu, usiadł z boku i zdał
sprawę Zrealizowanemu z całej konwersacji z Księciem Jayaseną.
Kiedy skończył, Zrealizowany rzekł do niego:
7. „Aggivessana, jak to możliwe, by Książę Jayasena żyjący
pośród zmysłowych przyjemności, cieszący się zmysłowymi
przyjemnościami, będący trawionym przez myśli o zmysłowych
przyjemnościach, będący konsumowanym przez gorączkę zmysłowych
przyjemności, ukierunkowany na poszukiwanie zmysłowych
przyjemności, mógł poznać, czy zobaczyć czy zrealizować to co
może być osiągnięte przez wyrzeczenie, zobaczone przez
wyrzeczenie, zrealizowane przez wyrzeczenie? To niemożliwe.
8. Załóżmy Aggivesana, że są dwa słonie, konie, czy woły,
które zostały dobrze opanowane i dobrze zdyscyplinowane, i dwa
słonie, konie, czy woły, które są nieopanowane i
niezdyscyplinowane. Jak myślisz Aggivessana? Czy te dwa słonie,
konie, czy woły które zostały dobrze opanowane, dobrze
zdyscyplinowane, uzyskały zachowanie opanowanych czy osiągnęły
stopień opanowanych?” „Tak, czcigodny panie”. „Ale te dwa słonie,
konie,
czy woły które nie zostały dobrze opanowane,
dobrze zdyscyplinowane, czy uzyskały zachowanie opanowanych czy
osiągnęły stopień opanowanych, tak jak te dwa pierwsze słonie,
konie czy woły, będące dobrze opanowane?” „Nie, czcigodny
panie”. „Tak też Aggivessana, nie jest możliwe, by Książę
Jayasena żyjący pośród zmysłowych przyjemności, cieszący się
zmysłowymi przyjemnościami, będący trawionym przez myśli o
zmysłowych przyjemnościach, będący konsumowany przez gorączkę
zmysłowych przyjemności, ukierunkowany na poszukiwanie zmysłowych
przyjemności, mógł poznać, czy zobaczyć czy zrealizować to, co
może być osiągnięte przez wyrzeczenie, zobaczone przez
wyrzeczenie, zrealizowane przez wyrzeczenie.
9. Załóżmy Aggivessana, że jest góra niedaleko wioski,
czy
miasta i dwóch przyjaciół opuściłoby wioskę czy miasto i
zbliżyłoby się do góry, ręka w rękę. Po jej osiągnięciu,
jeden przyjaciel pozostałby poniżej u podnurza góry, podczas gdy
drugi wspiąłby się na szczyt. Wtedy przyjaciel który pozostał
poniżej u podnurza góry, powiedziałby do przyjaciela stojącego
na
szycie: 'Przyjacielu, co widzisz stojąc na szczycie góry?' I
drugi
odpowiedziałby mu: 'Stojąc na szczycie góry, przyjacielu, widzę
śliczne parki, śliczne gaje, śliczne łąki, śliczne stawy'.
Wtedy ten pierwszy przyjaciel powiedziałby: 'Jest niemożliwe,
przyjacielu, nie może się zdarzyć, że podczas gdy stoisz na
szczycie góry, widzisz śliczne parki, śliczne gaje, śliczne
łąki,
śliczne stawy'. Wtedy ten drugi przyjaciel, zszedłby na dół do
podnurza góry, wziąłby swego przyjaciela za ramię i zachęcił do
wspięcia się na szczyt góry. Po daniu mu paru chwil na
zaczerpnięcie oddechu, spytałby go: 'Przyjacielu, stojąc na
szczycie góry, co widzisz?' I jego przyjaciel odpowiedziałby mu:
'Stojąc na szczycie góry, przyjacielu, widzę śliczne parki,
śliczne gaje, śliczne łąki, śliczne stawy'. Wtedy ten drugi
powiedziałby: 'Przyjacielu, właśnie chwilę wcześniej
słyszeliśmy jak mówisz: 'Jest niemożliwe, przyjacielu, nie może
się zdarzyć, że podczas gdy stoisz na szczycie góry, widzisz
śliczne parki, śliczne gaje, śliczne łąki, śliczne stawy'. Ale
teraz słyszymy jak mówisz: 'Stojąc na szczycie góry,
przyjacielu,
widzę śliczne parki, śliczne gaje, śliczne łąki, śliczne
stawy'. Wtedy ten pierwszy przyjaciel odpowiedziałby mu: 'Ponieważ
byłem blokowany przez tą wysoką górę, przyjacielu, nie widziałem
tego co było do zobaczenia'.
10. Tak też Aggivessana, książę Jayasena jest blokowany,
powstrzymywany, zatrzymywany, otoczony przez jeszcze większą masę niż
to – masę ignorancji. Dlatego nie jest możliwe by Książę
Jayasena żyjący pośród zmysłowych przyjemności, cieszący się
zmysłowymi przyjemnościami, będący trawionym przez myśli o
zmysłowych przyjemnościach, będący konsumowany przez gorączkę
zmysłowych przyjemności, ukierunkowany na poszukiwanie zmysłowych
przyjemności, mógł poznać, czy zobaczyć czy zrealizować to co
może być osiągnięte przez wyrzeczenie, zobaczone przez
wyrzeczenie, zrealizowane przez wyrzeczenie.
11. Aggivessana, jeżeli te dwa przykłady pojawiłyby się tobie (w
odniesieniu do) Księcia Jayaseny, to spontanicznie uzyskałby
przekonanie do ciebie i będąc przekonanym, okazałby ci swe
przekonanie”. „Czcigodny panie, jak te dwa przykłady mogły mi
się pojawić (w odniesieniu do) Księcia Jayaseny, tak jak pojawiły
się Zrealizowanemu, skoro były one spontaniczne i nigdy przedtem
nie słyszane?”
12.”Załóżmy Aggivessana, że szlachetny król o
namaszczonej
głowie odezwie się do swego leśnika słoni w ten sposób: 'Dobry
leśniku słoni, zaprzęgnij królewskiego słonia, wkrocz do lasu
słoni i kiedy zobaczysz leśnego słonia, przywiąż go za kark do
królewskiego słonia'. Po powiedzeniu 'Tak panie', leśnik słoni
zaprzęga królewskiego słonia, wkracza do lasu słoni i kiedy
widzi
leśnego słonia, przywiązuje go za kark do królewskiego słonia.
Królewski słoń wyprowadza go na otwarty teren. W ten
sposób leśny
słoń wychodzi na otwarty teren, gdyż leśny słoń lgnie do lasu
słoni. Wtedy leśnik słoni informuje szlachetnego króla o
namaszczonej głowie: 'Panie, leśny słoń wyszedł na otwarty
teren'. Król odzywa się do swego tresera słoni: 'Chodź dobry
treserze słoni, wytresuj leśnego słonia. Powściągnij jego leśne
nawyki, powściągnij jego leśne wspomnienia i intencje, powściągnij
jego strapienie, powściągnij jego zmęczenie i gorączkę
spowodowaną opuszczeniem lasu. Skłoń go do cieszenia się miastem,
wyrób u niego nawyki sympatyczne ludzkim istotom'. Po
odpowiedzeniu:
'Tak panie', treser słoni ugruntowuje duży filar w ziemi i wiąże
do niego za kark, leśnego słonia aby powściągnąć u niego leśne
nawyki, powściągnąć jego leśne wspomnienia i intencje,
powściągnąć jego strapienie, powściągnąć jego zmęczenie i
gorączkę spowodowaną opuszczeniem lasu i skłonić go do cieszenia
się miastem, i wyrobić u niego nawyki sympatyczne ludzkim
istotom.
Wtedy treser słoni odzywa się do słonia słowami które są
łagodne, przyjemne dla ucha, miłe, takimi słowami które dochodzą
do serca, uprzejmymi, chcianymi przez wielu i przyjemnymi dla wielu.
Gdy tak mówi do królewskiego słonia, ten słucha,
nadstawia ucho i
wysila się by zrozumieć. Następnie treser słoni nagradza go trawą
i wodą. Kiedy królewski słoń akceptuje trawę i wodę dla niego,
treser słoni wie: 'Teraz królewski słoń będzie żył'. Wtedy
treser słoni trenuje go dalej w ten sposób: 'Weź, odłóż!'
Kiedy
królewski słoń słucha rozkazów by wziąć i odłożyć i
postępuje zgodnie z instrukcjami, treser słoni trenuje go dalej w
ten sposób: 'Wstań, usiądź!' Kiedy królewski słoń słucha
rozkazów by wstać i usiąść i postępuje zgodnie z instrukcjami,
treser słoni trenuje go dalej w zadaniu zwanym niewzruszonością.
Przywiązuje on wielki pień do jego trąby, człowiek z lancą
siedzi na jego karku, ludzie z lancami w swych rękach otaczają go
ze wszystkich stron i treser słoni sam stoi przed nim trzymając
długą lancę. Kiedy słoń jest wytresowany w zadaniu
niewzruszoności, nie porusza on swymi przednimi nogami, ani swymi
tylnymi nogami, nie porusza on ani swymi przednimi częściami, ani
swymi tylnymi częściami, nie porusza swą głową, uszami, kłami,
ogonem czy trąbą. Taki królewski słoń jest w stanie wytrzymać
ciosy pik, ciosy mieczy, ciosy strzał, ciosy innych stworzeń,
głośne dźwięki bębnów, kotłów, trąb i tam-tamów.
Uwolniony
od wszystkich błędów i defektów, oczyszczony ze skalań,
jest on
godny króla, w służbie króla, uważany za jeden z
czynników
króla.
13. Tak też Aggivessena, Tathagata pojawia się na świecie. Arahat,
Całkowicie Przebudzony, doskonały w prawdziwej wiedzy i prowadzeniu
się, wzniosły, znawca światów, nieporównany
przywódca ludzi do
opanowania, nauczyciel bogów i ludzi, oświecony, błogosławiony.
14. Gospodarz lub gospodarza syn lub urodzony w jakimś klanie, słyszy Dhammę. Słysząc Dhammę, nabiera on wiary w Tathagatę. Posiadając wiarę rozważa tak: 'Domowe życie jest tłoczne i duszne; bezdomne szeroko otwarte. Nie jest możliwym żyjąc jak gospodarz prowadzić Święte Życie, całkowicie doskonałe i czyste jak wypolerowana muszla. Może zgolę włosy i brodę, przywdzieję żółtą szatę i odejdę z domu w bezdomność'. I przy innej okazji, porzuciwszy być mały, być może wielki majątek, być może mały, być może wielki krąg krewnych, goli swe włosy i brodę, ubiera żółta szatę i odchodzi z domu w bezdomność. To w ten sposób szlachetny uczeń wychodzi na otwarty teren, gdyż bogowie i ludzie lgną do strun zmysłowych przyjemności.
15. Wtedy Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu bądź cnotliwy, powstrzymany przez powstrzymanie Patimokkha, bądź doskonały w prowadzeniu się i działaniu, widząc lęk w najmniejszym błędzie, trenuj podejmując wskazania treningu'.
16. Kiedy Aggivessena, szlachetny uczeń jest cnotliwy, powstrzymany przez powstrzymanie Patimokkha, doskonały w prowadzeniu się i działaniu, widzący lęk w najmniejszym błędzie, trenujący podejmowanie wskazań treningu, Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu: sprawuj ochronę nad bramami swych funkcji. Widząc materialną formę okiem nie chwytaj znaków i cech przez które jeżeli pozostawisz bramę oka niechronioną, złe niekorzystne rzeczy związane z pożądliwością i smutkiem mogą cię nawiedzić, praktykuj wstrzemięźliwość, ochraniaj funkcję oka, podejmij się wstrzemięźliwości funkcji oka. Słysząc dźwięk uchem ... Wąchając zapach nosem ... Smakując smak językiem ... Dotykając dotykalne ciałem ... Poznając idee umysłem nie chwytaj znaków i cech przez które jeżeli pozostawisz bramę umysłu niechronioną, złe niekorzystne rzeczy związane z pożądliwością i smutkiem mogą cię nawiedzić, praktykuj wstrzemięźliwość, ochraniaj funkcję umysłu, podejmij się wstrzemięźliwości funkcji umysłu'.
17. Kiedy Aggivessana, szlachetny uczeń ochrania bramy swych funkcji zmysłowych, wtedy Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu poznaj odpowiednią porcję jedzenia. Rozważając mądrze odżywiaj się jedzeniem nie dla rozrywki, nie dla degustacji, nie dla upiększenia się czy ozdoby, ale tylko dla utrzymania i kontynuacji świętego życia (myśląc): tak zlikwiduję stare uczucie bez wzbudzania nowych uczuć i będę żył nienagannie w wygodzie i zdrowiu'.
18. Kiedy Aggivessana, szlachetny uczeń zna odpowiednią porcję
jedzenia, Tathagata dyscyplinuje do dalej: 'Chodź mnichu, poświęć
się czujności (wolnej od snu), za dnia gdy chodząc i siedząc,
oczyszczaj umysł z przeszkadzających rzeczy. Podczas pierwszej
nocnej warty, gdy chodząc i siedząc, oczyszczaaj umysł z
przeszkadzających rzeczy. Podczas środkowej nocnej warty, leż na
prawym boku w pozycji śpiącego lwa z jedną stopą nałożoną na
drugą, uważny i całkowicie rozważny, po odnotowaniu w swym umyśle
czasu wstawania. Po wstaniu o trzeciej nocnej warcie, gdy chodząc i
siedząc, oczyszczaj umysł z przeszkadzających rzeczy'.
19 Kiedy Aggivessana, szlachetny uczeń poświęca się czujności
(wolnej od snu), Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu,
posiadaj uważność i pełną rozwagę. Działaj z pełną rozwagą
poruszając się w przód i poruszając się do tyłu, działaj z
pełną rozwagą patrząc w przód i patrząc na boki, działaj z
pełną rozwagą zginając się, wyprostowując, działaj z pełną
rozwagą nosząc połatany płaszcz, miskę i szaty, działaj z pełną
rozwagą jedząc, pijąc i smakując, działaj z pełną rozwagą
opróżniając jelita i oddając mocz, idąc, siedząc, stojąc,
zasypiając, budząc się, mówiąc i milcząc'.
20. Kiedy Aggivessana szlachetny uczeń posiada uważność i w
pełną rozwagę, Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu,
udaj się na odosobnione miejsce odpoczynku, do lasu, korzenia
drzewa, skały, urwiska, górskiej jaskini, na teren cmentarny,
czy
do leśnej samotni, otwartej przestrzeni czy stogu siana'.
21. Mnich udaje się na odosobnione miejsce odpoczynku do lasu,
korzenia drzewa, skały, urwiska, górskiej jaskini, na teren
cmentarny, czy do leśnej samotni, otwartej przestrzeni czy stogu
siana'. Po powrocie z żebraczego obchodu, po posiłku, siada ze
skrzyżowanymi nogami i z ustanowioną uważnością przed nim.
Porzuciwszy pożądliwość świata, trwa z umysłem wolnym od
pożądliwości, oczyszcza swój umysł z pożądliwości.
Porzuciwszy złą wolę i nienawiść, trwa z umysłem wolnym od złej
woli, ze współczuciem dla wszystkich stworzeń i istot, oczyszcza
swój umysł ze złej woli i nienawiści. Porzuciwszy stany
letargiczne i senność, trwa wolny od stanów letargicznych i
senności postrzegając światło, uważny i w pełni rozważny,
oczyszcza swój umysł ze stanów letargicznych i senności.
Porzuciwszy niepokój i zmartwienia, trwa niezaniepokojony z
umysłem
wyciszonym w sobie, oczyszcza swój umysł z niepokojów i
zmartwień.
Porzuciwszy niepewność, trwa z niepewnością przekroczoną, nie
wątpiąc na temat korzystnych rzeczy, oczyszczając swój umysł z
niepewności.
22. Po porzuceniu tych pięciu przeszkód, niedoskonałości umysłu
które osłabiają zrozumienie, trwa kontemplując ciało jako ciało,
pilny, w pełni przytomny i uważny, porzuciwszy pożądliwość i
światowy smutek. Trwa kontemplując uczucie jako uczucie ... umysł
jako umysł ... Trwa kontemplując idee jako idee, pilny, w pełni
przytomny i uważny, porzuciwszy pożądliwość i światowy smutek.
23. Aggivessana, tak jak treser słoni ugruntowuje duży filar w
ziemi i przywiązuje doń za kark leśnego słonia aby powściągnąć
jego leśne nawyki, powściągnąć jego leśne wspomnienia i
intencje, powściągnąć jego strapienie, powściągnąć jego
zmęczenie i gorączkę spowodowaną opuszczeniem lasu i skłonić go
do cieszenia się miastem, wyrabiając u niego nawyki sympatyczne
ludzkim istotom, tak też te cztery podstawy uważności przywiązują
umysł szlachetnego ucznia, ażeby powściągnąć jego nawyki
bazujące na świeckim życiu, by powściągnąć jego wspomnienia i
intencje bazujące na świeckim życiu, aby powściągnąć jego
zmęczenie i gorączkę bazującą na świeckim życiu, aby mógł
osiągnąć prawdziwą drogę i zrealizować wygaszenie.
24. Wtedy Tathagata dyscyplinuje go dalej: 'Chodź mnichu, trwaj
kontemplując ciało jako ciało, ale nie myśl myśli połączonych
z ciałem; trwaj kontemplując uczucia jako uczucia, ale nie myśl
myśli połączonych z uczuciami; trwaj kontemplując umysł jako
umysł, ale nie myśl myśli połączonych z umysłem; trwaj
kontemplując idee jako idee, ale nie myśl myśli połączonych z
ideami.
25. Z uspokojeniem myślenia i rozważania mnich wkracza i trwa w drugiej jhanie z pewnością siebie i z zjednoczonym umysłem, bez myślenia i rozważania, z błogością i przyjemnością zrodzonymi z koncentracji. Z odejściem błogości, trwając w równowadze, uważny i w pełni rozważny, ciągle odczuwając przyjemność cielesną, mnich wkracza i trwa w trzeciej jhanie, na temat której szlachetni powiadają: "Ten ma przyjemne przebywanie, kto zrównoważony i uważny”. Po zaniechaniu przyjemności i bólu z uprzednim zanikiem radości i smutku, mnich wkracza i trwa w czwartej jhanie, charakteryzującej się ani-bólem-ani-przyjemnością, i z oczyszczoną uważnością dzięki równowadze.
26. Kiedy jego skoncentrowany umysł jest tak oczyszczony, jasny,
nienaganny, uwolniony od niedoskonałości, podatny, władczy i stały
i bazujący na niewzruszoności, nakierowuje, inklinuje umysł na
wiedzę rekolekcji przeszłych żywotów, mianowicie jedne
narodziny,
drugie narodziny ... pięć narodzin, dziesięć narodzin,
pięćdziesiąt narodzin, sto narodzin, sto tysięcy narodzin, wiele
eonów rozszerzania się wszechświata, wiele eonów
kurczenia się
wszechświata, wiele eonów rozszerzania i kurczenia się
wszechświata: Tu był tak nazywany, takiej rasy, tak wyglądał,
taki był jego pokarm, takie było jego doświadczenie przyjemności
i bólu, taki był okres jego życia, odchodząc stamtąd umierając,
pojawił się gdzie indziej, tam też był tak a tak nazywany, takiej
rasy, tak wyglądał, taki był jego pokarm, takie doświadczenie
przyjemności i bólu, taki był okres jego życia, przemijając,
umierając tam, pojawił się tutaj. Tak z detalami i szczegółami
wspomina swoje rozliczne przeszłe żywoty.
27. Kiedy jego skoncentrowany umysł jest tak oczyszczony, jasny,
nienaganny, wolny od niedoskonałości, podatny, władczy, stały,
bazujący na niewzruszoności, nakierowuje, inklinuje umysł na
wiedzę o przemijaniu i ponownym pojawianiu się istot. Boskim
okiem, oczyszczonym i przewyższającym ludzkie, widzi istoty
umierające i pojawiające się ponownie, podrzędne i nadrzędne,
piękne i brzydkie, o dobrym prowadzeniu się i źle się prowadzące,
rozumie jak istoty pojawiają się zgodnie z ich działaniami tak:
"Te wartościowe istoty, które źle się prowadziły ciałem,
mową i umysłem, lżące szlachetnych, błędne w swych poglądach,
skłaniające się do błędnego poglądu w swych działaniach, po
rozpadzie ciała, po śmierci, pojawiły się w stanie deprywacji,
zatraceniu, nawet w piekle, ale te wartościowe istoty, o dobrym
prowadzeniu ciałem, mową i umysłem, nie lżące szlachetnych,
słuszne w swych poglądach, skłaniające się do słusznego poglądu
w swych działaniach, po rozpadzie ciała, po śmierci, pojawiły się
w dobrej destynacji, nawet w niebiańskim świecie", tak boskim okiem,
które jest oczyszczone i przewyższa ludzkie,
widzi istoty umierające i pojawiające się ponownie, podrzędne i
nadrzędne, piękne i brzydkie, o dobrym prowadzeniu się i źle się
prowadzące. Rozumie jak istoty pojawiają się zgodnie z ich
działaniami.
28. Kiedy jego skoncentrowany umysł jest tak oczyszczony, jasny,
nienaganny, wolny od niedoskonałości, podatny, władczy, stały,
bazujący na niewzruszoności, nakierowuje, inklinuje umysł na
wiedzę o eliminacji skaz. Ma bezpośrednią taką wiedzę: 'To
cierpienie'. Ma bezpośrednią taką wiedzę:'To powstanie
cierpienia'. Ma bezpośrednią taką wiedzę:'To wstrzymanie
cierpienia'. Ma bezpośrednią taką wiedzę:'To droga do wstrzymania
cierpienia'.
29. Kiedy wie i widzi w ten sposób jego umysł jest wyzwolony ze
skazy zmysłowego pragnienia, ze skazy istnienia i ze skazy
ignorancji, Gdy wyzwolony, pojawia się wiedza 'jest wyzwolony'.
Rozumie tak: 'Narodziny wyczerpane, święte życie przeżyte, co
trzeba było wykonać, zostało wykonane, nigdy więcej już tego stanu
istnienia'.
30.
Ten mnich jest w stanie wytrzymać zimno i gorąco, głód i
pragnienie, kontakt z muchami i komarami, wiatrem, słońcem i
pełzającymi rzeczami, jest w stanie znieść złe słowa,
niechciane słowa, i powstałe cielesne uczucia, które są bolesne,
dotkliwe, ostre, przeszywające, niemile, przykre i zagrażające
życiu. Uwolniwszy się od wszelkiego pożądania, nienawiści i
złudzenia, oczyszczony ze skalań, jest godny darów, godny
gościnności, godny podarunków, godny pozdrowień z czcią, jako
najwyższe pole zasług dla świata.
31. Aggivessana, jeżeli królewski słoń umiera na starość,
nieopanowany i niezdyscyplinowany, wtedy jest uważany za starego
słonia, który umarł śmiercią nieopanowanego. Jeżeli
królewski
słoń umiera w średnim wieku nieopanowany i niezdyscyplinowany,
wtedy jest uważany za słonia w średnim wieku, który umarł
śmiercią nieopanowanego. Jeżeli królewski słoń umiera za młodu
nieopanowany i niezdyscyplinowany, wtedy jest uważany za młodego
słonia, który umarł śmiercią nieopanowanego. Tak też
Aggivessana, jeżeli starszy mnich umiera ze swymi skazami
niezniszczonymi, wtedy jest uważany za starszego mnicha, który
umarł śmiercią nieopanowanego. Jeżeli średniego stażu mnich umiera ze
swymi skazami niezniszczonymi, wtedy jest uważany za
średniego stażu mnicha, który umarł śmiercią nieopanowanego.
Jeżeli starszy mnich umiera ze swymi skazami niezniszczonymi, wtedy
jest uważany za starszego mnicha, który umarł śmiercią
nieopanowanego.
32. Aggivessana, jeżeli królewski słoń umiera na starość, opanowany i zdyscyplinowany, wtedy jest uważany za starego słonia, który umarł śmiercią opanowanego. Jeżeli królewski słoń umiera w średnim wieku opanowany i zdyscyplinowany, wtedy jest uważany za średniego wieku słonia, który umarł śmiercią opanowanego. Jeżeli królewski słoń umiera za młodu opanowany i zdyscyplinowany, wtedy jest uważany za młodego słonia, który umarł śmiercią opanowanego. Tak też Aggivessana, jeżeli starszy mnich umiera ze swymi skazami zniszczonymi, wtedy jest uważany za starszego mnicha, który umarł śmiercią opanowanego. Jeżeli średniego stażu mnich umiera ze swymi skazami zniszczonymi, wtedy jest uważany za średniego stażu mnicha, który umarł śmiercią opanowanego. Jeżeli młody mnich umiera ze swymi skazami zniszczonymi, wtedy jest uważany za młodego mnicha, który umarł śmiercią opanowanego.
Oto co powiedział Zrealizowany. Nowicjusz Aciravata był zadowolony i ucieszony słowami Zrealizowanego.