“Bhante nāgasena, ‘vāyasassa dve aṅgāni gahetabbānī’ti yaṃ vadesi, katamāni tāni dve aṅgāni gahetabbānī”ti? “Yathā, mahārāja, vāyaso āsaṅki­ta­parisaṅ­kito yattappayatto carati; evameva kho, mahārāja, yoginā yogāvacarena āsaṅki­ta­parisaṅ­ki­tena yattapayattena upaṭṭhitāya satiyā saṃvutehi indriyehi caritabbaṃ. Idaṃ, mahārāja, vāyasassa paṭhamaṃ aṅgaṃ gahetabbaṃ.

Puna caparaṃ, mahārāja, vāyaso yaṃ kiñci bhojanaṃ disvā ñātīhi saṃvibhajitvā bhuñjati; evameva kho, mahārāja, yoginā yogāvacarena ye te lābhā dhammikā dhammaladdhā antamaso patta­pariyā­panna­mattampi, tathārūpehi lābhehi paṭi­vibhat­ta­bhoginā bhavitabbaṃ sīlavantehi sabrahmacārīhi. Idaṃ, mahārāja, vāyasassa dutiyaṃ aṅgaṃ gahetabbaṃ. Bhāsitampetaṃ, mahārāja, therena sāriputtena dhamma­senā­patinā—

‘Sace me upanāmenti,
yathāladdhaṃ tapassino;
Sabbe saṃ­vibha­jit­vāna,
tato bhuñjāmi bhojanan’”ti.

Vāyasaṅgapañho navamo.