“Naggā dubbaṇṇarūpāsi,
duggandhā pūti vāyasi;
Makkhikāhi parikiṇṇā,
kā nu tvaṃ idha tiṭṭhasī”ti.

“Ahaṃ bhadante petīmhi,
duggatā yamalokikā;
Pāpakammaṃ karitvāna,
petalokaṃ ito gatā.

Kālena satta puttāni,
sāyaṃ satta punāpare;
Vijāyitvāna khādāmi,
tepi nā honti me alaṃ.

Pariḍayhati dhūmāyati,
khudāya hadayaṃ mama;
Nibbutiṃ nādhigacchāmi,
aggidaḍḍhāva ātape”ti.

“Kiṃ nu kāyena vācāya,
manasā dukkaṭaṃ kataṃ;
Kissa kammavipākena,
puttamaṃsāni khādasī”ti.

“Ahū mayhaṃ duve puttā,
ubho sam­patta­yob­banā;
Sāhaṃ puttabalūpetā,
sāmikaṃ atimaññisaṃ.

Tato me sāmiko kuddho,
sapatiṃ mayhamānayi;
Sā ca gabbhaṃ alabhittha,
tassā pāpaṃ acetayiṃ.

Sāhaṃ paduṭṭhamanasā,
akariṃ gabbhapātanaṃ;
Tassā temāsiko gabbho,
pūtilohitako pati.

Tadassā mātā kupitā,
mayhaṃ ñātī samānayi;
Sapathañca maṃ kāresi,
paribhāsāpayī ca maṃ.

Sāhaṃ ghorañca sapathaṃ,
musāvādaṃ abhāsisaṃ;
‘Puttamaṃsāni khādāmi,
sace taṃ pakataṃ mayā’.

Tassa kammassa vipākena,
musāvādassa cūbhayaṃ;
Puttamaṃsāni khādāmi,
pubba­lohita­mak­khitā”ti.

Satta­putta­khā­dapeti­vatthu sattamaṃ.