Tak słyszałem. Pewnego razu Błogosławiony w Savatthi przebywał, w gaju Jety, w ogrodzie Anathapindiki. Tamże Błogosławiony do mnichów zwrócił się: „Mnisi!”

„Czcigodny!”, tamci mnisi Błogosławionemu przytaknęli.

Błogosławiony powiedział to:

„W przeszłości, mnisi, pewne bóstwo z grupy bóstw Tavatimsa w gaju Nandana, w otoczeniu wielu nimf, pięcioma niebiańskimi przyjemnościami zmysłowymi obdarzone, zaspokajając zmysły, w tym czasie ten wiersz powiedziało:

„Oni nie znają szczęścia, ci, którzy nie widzą Nandany,
Siedziby królów, siedziby trzydziestu wspaniałych.”

„Gdy tak było powiedziane, mnisi, inne bóstwo do tego bóstwa wierszem powiedziało:

„Nie zrozumiałeś, ty głupcze, jaka jest arhatów mowa.
Nietrwałe są wszystkie kammiczne formacje, mają naturę pojawiania się i zaniku,
Narodziwszy się ulegają zniszczeniu, ich spokój jest szczęściem.”