၆ဝ။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားအထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားကို ရှိခိုးလျက် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေသော အနာထပိဏ်သူဌေးအား မြတ်စွာဘုရားသည်—

ဒါယကာတရားလေးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အရိယာတပည့်သည် အခြံအရံ အကျော်အစောကို ရစေတတ်သော၊ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်စေတတ်သော၊ လူတို့အား လျော်သော ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်သည် မည်၏။ အဘယ်လေးမျိုးတို့နည်းဟူမူ— ဒါယကာ ဤသာသနာတော်၌ အရိယာတပည့်သည် ရဟန်းသံဃာသို့ သင်္ကန်းဖြင့် ရှေးရှုကပ်၍ တည်၏၊ ‘သင်္ကန်းလှူ၏’။ ရဟန်းသံဃာသို့ ဆွမ်းဖြင့် ရှေးရှုကပ်၍ တည်၏၊ ‘ဆွမ်းလှူ၏’။ ရဟန်းသံဃာသို့ ကျောင်းဖြင့် ရှေးရှုကပ်၍ တည်၏၊ ‘ကျောင်းလှူ၏’။ ရဟန်းသံဃာသို့ သူနာအထောက်အပံ့ဖြစ်သော ဆေးအသုံးအဆောင်ဖြင့် ရှေးရှုကပ်၍ တည်၏၊ ‘ဆေးလှူ၏’။ ဒါယကာ ဤတရားလေးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အရိယာတပည့်သည် အခြံအရံ အကျော်အစောကို ရစေတတ်သော၊ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်စေတတ်သော၊ လူတို့အားလျော်သော လူ့ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်သည် မည်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

ပညာရှိတို့သည် ကောင်းစွာ ကျင့်ကြံကုန်သော သီလရှိကုန်သော အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် တို့ကို သင်္ကန်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဆွမ်း ကျောင်း အိပ်ရာနေရာဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူနာ၏အထောက်အပံ့ ဆေးအသုံးအဆောင်ဖြင့်လည်းကောင်း ရှေးရှုကပ်၍ တည် လျက် လူတို့အားလျော်သော လူ့ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်ကုန်၏။ ထိုသူတို့အား နေ့၌လည်းကောင်း၊ ညဉ့်၌လည်းကောင်း အခါခပ်သိမ်း ကောင်းမှုသည် တိုးပွါး၏၊ ထိုသူတို့သည် ကောင်းမြတ်သော ကောင်းမှုကို ပြုပြီး၍ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရလေသတည်း။

ဒသမသုတ်။

ရှေးဦးစွာသော ပုညာဘိသန္ဒဝဂ် ပြီး၏။