၁၆ဝ။ အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဇီဝက၏ သရက်ဥယျာဉ်၌ (သီတင်းသုံး) နေတော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့ကို “ရဟန်းတို့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့တည်ကြည်မှု ‘သမာဓိ’ကို ပွါးကြကုန်လော့၊ ရဟန်းတို့ တည်ကြည်သော ရဟန်းအားဟုတ်တိုင်းမှန်စွာထင်မြင်နိုင်၏။ အဘယ်သို့လျှင်ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်သနည်း။

မျက်စိသည် မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏၊ အဆင်းတို့သည် မမြဲကုန်ဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာထင်မြင်နိုင်၏၊ စက္ခုဝိညာဏ်သည် မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏၊ စက္ခုသမ္ဖဿသည် မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏၊ စက္ခုသမ္ဖဿဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ခံစားမှု သုခဒုက္ခ ဥပေက္ခာဝေဒနာသည်လည်း မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏။ပ။

လျှာသည် မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏။ပ။ စိတ်သည် မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏၊ သဘောတရားတို့သည် မမြဲကုန်ဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏။ပ။ မနောသမ္ဖဿဟူသောအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ခံစားမှု သုခ ဒုက္ခ ဥပေက္ခာဝေဒနာသည်လည်း မမြဲဟုဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏။ ရဟန်းတို့ တည်ကြည်မှု ‘သမာဓိ’ကို ပွါးကုန်လော့။ ရဟန်းတို့ တည်ကြည်သောရဟန်းအားဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထင်မြင်နိုင်၏ဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

ပဉ္စမသုတ်။