၃၄၆။ အခါတစ်ပါး၌ များစွာကုန်သော မထေရ်ရဟန်းတို့သည် မစ္ဆိကာသဏ္ဍအရပ် ဝှေးပင်တော၌ (သီတင်းသုံး) နေကုန်၏၊ ထိုအခါ စိတ္တသူကြွယ်သည် မထေရ်ရဟန်းတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မထေရ်ရဟန်းတို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခုသော နေရာ၌ ထိုင်နေပြီးလျှင် မထေရ်ရဟန်းတို့အား “အသျှင်ဘုရားတို့မထေရ် ရဟန်းတို့သည် နက်ဖြန်အလို့ငှါ အကျွန်ုပ်၏ ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပါကုန်လော့”ဟုလျှောက်၏။ မထေရ် ရဟန်းတို့သည် ဆိတ်ဆိတ် နေခြင်းဖြင့် လက်ခံကုန်၏။ ထိုအခါ စိတ္တသူကြွယ်သည်မထေရ်ရဟန်းတို့၏ လက်ခံခြင်းကို သိ၍ နေရာမှ ထကာ မထေရ်ရဟန်းတို့ကို ရှိခိုးပြီးလျှင် အရိုအသေပြုကာ ဖဲသွားလေ၏။

ထိုအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် ထိုညဉ့်လွန်ပြီးနောက် နံနက်အချိန်၌ သင်္ကန်းကို ပြင်ဝတ်၍ သပိတ်သင်္ကန်းကို ဆောင်ယူပြီးလျှင် စိတ္တသူကြွယ်၏ နွားခြံရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်ကုန်၍ ခင်းထားအပ်သော နေရာ၌ ထိုင်နေကုန်၏။ ထိုအခါ စိတ္တသူကြွယ်သည် မထေရ်ရဟန်းတို့ကို မွန်မြတ်သော ထောပတ်နို့ဃနာဖြင့်ရောင့်ရဲသည့်တိုင်အောင် တားမြစ်သည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေး၏။ ထို့နောက် ဆွမ်းစားပြီး၍ သပိတ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီးသောအခါ မထေရ်ရဟန်းတို့သည် နေရာမှ ထလျက် ဖဲကြွကုန်၏။

စိတ္တသူကြွယ်သည်လည်း “အကြွင်းကို စွန့်ကုန်လော့”ဟု မှာကြားပြောဆိုပြီးလျှင် မထေရ်ရဟန်းတို့သို့နောက်မှ နောက်မှ အစဉ်လိုက်၏။ ထိုအခါ နေ ခြစ်ခြစ်တောက် ပူ၏။ ထိုမထေရ်ရဟန်းတို့သည်လည်းဘောဇဉ်ကို စားပြီးခါစ သူတို့ကဲ့သို့ တွန့်ဆုတ်လေးလံဘိသကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖြင့် ကြွသွားကြရကုန်၏။

ထိုအခါ အသျှင်မဟကသည် ထိုရဟန်းသံဃာ၌ အလုံးစုံတို့ အောက် ငယ်သူ ဖြစ်၏၊ ထိုအခါ အသျှင်မဟကသည် အသျှင်မထေရ်ကြီးကို “အသျှင်မထေရ်ဘုရား လေအေးလည်းတိုက် မိုးလည်းအုံ့ မိုးလည်းတစ်ပေါက်ချင်း ရွာခဲ့ပါမူ ကောင်းပါမည်လော”ဟု လျှောက်၏၊ ငါ့သျှင်မဟက လေအေးလည်းတိုက် မိုးလည်းအုံ့ မိုးလည်း တစ်ပေါက်ချင်း ရွာခဲ့မူ ကောင်းပေရာ၏ဟု မိန့်ဆို၏၊ ထိုအခါ အသျှင်မဟကသည်လေအေးလည်းတိုက် မိုးလည်းအုံ့ မိုးလည်း တစ်ပေါက်ချင်း ကျနိုင်လောက်သော သဘောရှိသော တန်ခိုးကို ဖန်ဆင်း၏၊ ထိုအခါ စိတ္တသူကြွယ်အား “ ဤရဟန်းသံဃာ၌ အလုံးစုံတို့ အောက် ငယ်သောရဟန်း၏ တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ဤသို့ သဘောရှိ၏ “ဟူသော ဤအကြံသည် ဖြစ်၏။ ထို့နောက်အသျှင်မဟကသည် အရံသို့ ရောက်သော် အသျှင်မထေရ်ကို “အသျှင်မထေရ်ဘုရား ဤမျှဖြင့်သင့်တော်ပြီလော”ဟူသော ဤစကားကို လျှောက်၏။ ငါ့သျှင်မဟက ဤမျှဖြင့် သင့်တော်ပြီ၊ ငါ့သျှင်မဟက ဤမျှဖြင့် ပြုအပ်ပြီ၊ ငါ့သျှင်မဟက ဤမျှဖြင့် ပူဇော်အပ်ပြီဟု ဆို၏။ ထိုအခါမထေရ်ရဟန်းတို့သည် နေမြဲတိုင်းသော ကျောင်း သို့ ကြွကုန်၏၊ အသျှင်မဟကသည်လည်းမိမိကျောင်းသို့ ကြွ၏။

ထိုအခါ စိတ္တသူကြွယ်သည် အသျှင်မဟကထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ အသျှင်မဟကကို ရှိခိုးပြီးလျှင် တစ်ခု သောနေရာ၌ ထိုင်နေပြီးသော် အသျှင်မဟကအား “အသျှင်ဘုရား တောင်းပန်ပါ၏၊ အကျွန်ုပ်အား အသျှင်မဟကသည် လူတို့၏ တရားထက် လွန်သော တန်ခိုးပြာဋိဟာကို ပြပါလော့”ဟု လျှောက်၏။ သူကြွယ်သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် အဝင်ဝ၌ အပေါ်ရုံကို ခင်း၍ မြက်စည်းကို ကြဲဖြန့်လော့ဟု မိန့်ဆို၏၊ “အသျှင်ဘုရား ကောင်းပါပြီ”ဟု စိတ္တသူကြွယ်သည် အသျှင်မဟကအား ဝန်ခံ၍ အဝင်ဝ၌ အပေါ်ရုံကို ခင်း၍ မြက်စည်းကို ကြဲဖြန့်၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟကသည် ကျောင်းသို့ ဝင်ပြီးလျှင် တံခါးကျင် (မင်းတုပ်) ချ၍ သံကောက်ပေါက်မှလည်းကောင်း၊ တံခါးရွက်ကြားမှလည်းကောင်း အလျှံထွက်ပြီးလျှင် မြက်တို့ကိုလောင်၍ အပေါ်ရုံကို မလောင်စေနိုင်သော သဘောရှိသော တန်ခိုးကို ဖန်ဆင်း၏၊ ထိုအခါစိတ္တသူကြွယ်သည် အပေါ်ရုံကို ခါ၍ ထိတ်လန့်လျက် ကြက်သီးမွေးညင်း ထခြင်းရှိသည် ဖြစ်၍ တစ်ခုသော နေရာ၌ ရပ်၏။

ထိုအခါ အသျှင်မဟကသည် ကျောင်းမှ ထွက်ပြီးလျှင် စိတ္တသူကြွယ်ကို “သူကြွယ် ဤမျှဖြင့် သင့်တော်ပြီလော “ ဟူသော ဤစကားကို ဆို၏။ အသျှင်မဟက ဤမျှဖြင့် သင့်တော်ပါပြီ၊ အသျှင်မဟက ဤမျှ ဖြင့် ပြုအပ်ပါပြီ၊ အသျှင်မဟက ဤမျှဖြင့် ပူဇော်အပ်ပါပြီ၊ အသျှင်မဟကသည် မစ္ဆိကာသဏ္ဍ၌ မွေ့လျော် ပါလော့၊ ဝှေးပင်တောသည် မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိပါ၏၊ အကျွန်ုပ်သည် အသျှင်မဟကအား သင်္ကန်းဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ ဆေးအသုံးအဆောင်တို့ဖြင့် ကြောင့်ကြပြုပါအံ့။ သူကြွယ်ကောင်းသည် ကို ဆိုအပ်၏ဟု မိန့်ဆို၏။ ထိုနောက် အသျှင်မဟကသည် ကျောင်းအိပ်ရာကိုသိုမှီးသိမ်းဆည်း၍ သပိတ် သင်္ကန်းကို ဆောင်ယူလျက် တစ်ဖန် ပြန်မလာသော ဖဲသွားခြင်းဖြင့်မစ္ဆိကာသဏ္ဍမှ ဖဲသွားလေ၏။

စတုတ္ထသုတ်။