Rājā āha—“bhante nāgasena, yo na labhati nibbānaṃ, jānāti so ‘sukhaṃ nibbānan’”ti? “Āma, mahārāja, yo na labhati nibbānaṃ, jānāti so ‘sukhaṃ nibbānan’”ti. “Kathaṃ, bhante nāgasena, alabhanto jānāti ‘sukhaṃ nibbānan’”ti? “Taṃ kiṃ maññasi, mahārāja, yesaṃ nacchinnā hatthapādā, jāneyyuṃ te, mahārāja, ‘dukkhaṃ ­hattha­pādac­cheda­nan’”ti? “Āma, bhante, jāneyyun”ti. “Kathaṃ jāneyyun”ti? “Aññesaṃ, bhante, chinna­hattha­pādānaṃ pari­devi­ta­saddaṃ sutvā jānanti ‘dukkhaṃ ­hattha­pādac­cheda­nan’”ti. “Evameva kho, mahārāja, yesaṃ diṭṭhaṃ nibbānaṃ, tesaṃ saddaṃ sutvā jānāti ‘sukhaṃ nibbānan’”ti.

“Kallosi, bhante nāgasenā”ti.

Nib­bā­na­su­kha­jānana­pañho dasamo.

Nibbānavaggo catuttho.

Imasmiṃ vagge dasa pañhā.