Rājā āha—“bhante nāgasena, kiṃ nānākaraṇaṃ sarāgassa ca vītarāgassa cā”ti? “Eko kho, mahārāja, ajjhosito, eko anajjhosito”ti. “Kiṃ etaṃ, bhante, ajjhosito anajjhosito nāmā”ti? “Eko kho, mahārāja, atthiko, eko anatthiko”ti. “Passāmahaṃ, bhante, evarūpaṃ yo ca sarāgo, yo ca vītarāgo, sabbopeso sobhanaṃyeva icchati khādanīyaṃ vā bhojanīyaṃ vā, na koci pāpakaṃ icchatī”ti. “Avītarāgo kho, mahārāja, rasapaṭi­saṃ­vedī ca rasarāga­paṭi­saṃ­vedī ca bhojanaṃ bhuñjati, vītarāgo pana rasapaṭi­saṃ­vedī bhojanaṃ bhuñjati, no ca kho rasarāga­paṭi­saṃ­vedī”ti.

“Kallosi, bhante nāgasenā”ti.

Sarāga­vītarā­ga­nānāka­raṇa­pañho sattamo.