Saṃyutta Nikāya 31

1. Gandhabbavagga

4–​12. Sāragan­dhā­didā­tā­suttana­vaka

Sāvatthi­nidānaṃ. Ekamantaṃ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṃ etadavoca: “ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sāragandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pe … pheggugandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … tacagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … papaṭikagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pattagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pupphagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … phalagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … rasagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … gandhagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjatī”ti? “Idha, bhikkhu, ekacco kāyena sucaritaṃ carati, vācāya sucaritaṃ carati, manasā sucaritaṃ carati. Tassa sutaṃ hoti: ‘sāragandhe adhivatthā devā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti. Tassa evaṃ hoti: ‘aho vatāhaṃ kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sāragandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pe … pheggugandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … tacagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … papaṭikagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pattagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … pupphagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … phalagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … rasagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ … gandhagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjeyyan’ti. So dātā hoti sāragandhānaṃ … pe … so dātā hoti pheggu­gandhā­naṃ … so dātā hoti tacagandhānaṃ … so dātā hoti papaṭi­ka­gandhā­naṃ … so dātā hoti pattagandhānaṃ … so dātā hoti puppha­gandhā­naṃ … so dātā hoti phalagandhānaṃ … so dātā hoti rasagandhānaṃ … so dātā hoti gandha­gandhā­naṃ. So kāyassa bhedā paraṃ maraṇā gandhagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjati. Ayaṃ kho, bhikkhu, hetu, ayaṃ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṃ maraṇā gandhagandhe adhivatthānaṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjatī”ti.

Dvādasamaṃ.