Saṃyutta Nikāya 32

1. Valāhakavagga

13–​52. Uṇha­valā­haka­dā­nūpakā­ra­sutta

Sāvatthi­nidānaṃ. Ekamantaṃ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṃ etadavoca: “ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṃ maraṇā uṇha­valā­hakā­naṃ devānaṃ … pe … abbha­valā­hakā­naṃ devānaṃ … pe … vāta­valā­hakā­naṃ devānaṃ … pe … vassa­valā­hakā­naṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjatī”ti? “Idha, bhikkhu, ekacco kāyena sucaritaṃ carati, vācāya sucaritaṃ carati, manasā sucaritaṃ carati. Tassa sutaṃ hoti: ‘vassavalāhakā devā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti. Tassa evaṃ hoti: ‘aho vatāhaṃ kāyassa bhedā paraṃ maraṇā vassa­valā­hakā­naṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjeyyan’ti. So annaṃ deti … pe … padīpeyyaṃ deti. So kāyassa bhedā paraṃ maraṇā vassa­valā­hakā­naṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjati. Ayaṃ kho, bhikkhu, hetu, ayaṃ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṃ maraṇā vassa­valā­hakā­naṃ devānaṃ sahabyataṃ upapajjatī”ti.

Dvepaññāsamaṃ.