“Ogayha yaṃ pokkharaṇiṃ,
nānā­kuñja­ra­sevitaṃ;
Uddharāmi bhisaṃ tattha,
ghāsahetu ahaṃ tadā.

Bhagavā tamhi samaye,
padu­muttara­sav­hayo;
Rat­tambara­dharo buddho,
gacchate anilañjase.

Dhunanto paṃsukūlāni,
saddaṃ assosahaṃ tadā;
Uddhaṃ nij­jhāyamā­nohaṃ,
addasaṃ lokanāyakaṃ.

Tattheva ṭhitako santo,
āyāciṃ lokanāyakaṃ;
‘Madhuṃ bhisehi sahitaṃ,
khīraṃ sappiṃ muḷālikaṃ.

Paṭiggaṇhātu me buddho,
anukampāya cakkhumā’;
Tato kāruṇiko satthā,
orohitvā mahāyaso.

Paṭiggaṇhi mama bhikkhaṃ,
anukampāya cakkhumā;
Paṭiggahetvā sambuddho,
akā me anumodanaṃ.

‘Sukhī hotu mahāpuñña,
gati tuyhaṃ samijjhatu;
Iminā bhisadānena,
labhassu vipulaṃ sukhaṃ’.

Idaṃ vatvāna sambuddho,
jala­juttama­nāmako;
Bhikkhamādāya sambuddho,
ākāsenāgamā jino.

Tato bhisaṃ gahetvāna,
āgacchiṃ mama assamaṃ;
Bhisaṃ rukkhe laggetvāna,
mama dānaṃ anussariṃ.

Mahāvāto uṭṭhahitvā,
sañcālesi vanaṃ tadā;
Ākāso abhinādittha,
asanī ca phalī tadā.

Tato me asanīpāto,
matthake nipatī tadā;
Sohaṃ nisinnako santo,
tattha kālaṅkato ahaṃ.

Puññakammena saññutto,
tusitaṃ upapajjahaṃ;
Kaḷevaraṃ me patitaṃ,
devaloke ramāmahaṃ.

Chaḷa­sīti­sahas­sāni,
nāriyo samalaṅkatā;
Sāyaṃ pātaṃ upaṭṭhanti,
bhi­sadānas­sidaṃ phalaṃ.

­Manus­sa­yoni­māgan­tvā,
sukhito homahaṃ tadā;
Bhogā me ūnatā natthi,
bhi­sadānas­sidaṃ phalaṃ.

Anukampitako tena,
devadevena tādinā;
Sabbā­sava­parik­khīṇā,
natthi dāni punabbhavo.

Satasahassito kappe,
yaṃ bhisaṃ adadiṃ tadā;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
bhi­sadānas­sidaṃ phalaṃ.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavo.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā bhaddajitthero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Bhadda­jit­theras­sāpadā­naṃ aṭṭhamaṃ.