၂၅၁။ ရဟန်းတို့ ဝေဒနာတို့သည် ဤသုံးမျိုးတို့တည်း။ အဘယ်သုံးမျိုးတို့နည်း၊ သုခဝေဒနာ၊ ဒုက္ခဝေဒနာ၊ ဥပေက္ခာဝေဒနာတို့တည်း။ ရဟန်းတို့ သုခဝေဒနာ၌ စွဲမက်မှု ‘ရာဂါနုသယ’ ကို ပယ်အပ်၏၊ ဒုက္ခဝေဒနာ၌ အမျက်ထွက်မှု ‘ပဋိဃာနုသယ’ ကို ပယ်အပ်၏၊ ဥပေက္ခာဝေဒနာ၌ မသိမှု’အဝိဇ္ဇာနုသယ’ ကို ပယ်အပ်၏။ ရဟန်းတို့ အကြင်အခါ ရဟန်းအား သုခဝေဒနာ၌ စွဲမက်မှု’ရာဂါနုသယ’ ကို ပယ်ပြီး ဖြစ်၏၊ ဒုက္ခဝေဒနာ၌ အမျက်ထွက်မှု ‘ပဋိဃာနုသယ’ ကို ပယ်ပြီး ဖြစ်၏၊ ဥပေက္ခာဝေဒနာ၌ မသိမှု ‘အဝိဇ္ဇာနုသယ’ ကို ပယ်ပြီး ဖြစ်၏။ ရဟန်းတို့ ထိုအခါ ဤရဟန်းကို (အနုသယ) ကင်းကွာသူ ကောင်းစွာ မြင်ပြီးသူဟု ဆိုရ၏။ (ထိုရဟန်းသည်) တပ်မက်မှု ‘တဏှာ’ ကိုဖြတ်တောက်လေပြီ၊ အနှောင်အဖွဲ့ ‘သံယောဇဉ်’ ကို ဖြေချွတ်လေပြီ၊ မာနကို အကြွင်းမဲ့ ပယ်ခြင်းကြောင့်ဆင်းရဲ၏ အဆုံးကို ပြုလေပြီဟု (မိန့်တော်မူ၏)။

ခံစားမှု ‘ဝေဒနာ’ ကို မသိသည်ဖြစ်၍ သုခဝေဒနာကို ခံစားသော ထွက်မြောက်ရာ လမ်းကိုမတွေ့မြင်သော သူအား ထိုစွဲမက်မှု ‘ရာဂါနုသယ’ ဖြစ်၏။

ခံစားမှု ‘ဝေဒနာ’ ကို မသိသည်ဖြစ်၍ ဒုက္ခဝေဒနာကို ခံစားသော ထွက်မြောက်ရာ လမ်းကိုမတွေ့မြင်သော သူအား အမျက်ထွက်မှု ‘ပဋိဃာနုသယ’ ဖြစ်၏။

ငြိမ်သက်ကောင်းမြတ်လှ၏ဟု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတော်မူအပ်သော ဥပေက္ခာ ကိုပင်အလွန်နှစ်သက်နေပါလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ မလွတ်နိုင်။

လုံ့လရှိသော ရဟန်းသည် ဆင်ခြင်ဉာဏ် ‘သမ္ပဇဉ်’ ကို မစွန့်ခဲ့သော် ထိုပညာရှိ ရဟန်းသည်ခံစားမှု ‘ဝေဒနာ’ အားလုံးတို့ကို ပိုင်းခြားသိနိုင်၏။

ထိုရဟန်းသည် ဝေဒနာတို့ကို ပိုင်းခြား သိသော် ယခုဘဝ၌ ပင် အာသဝေါ ကင်း ကွာနိုင်၏၊ လောကုတ္တရာဓမ္မ၌ တည်သော ရဟန္တာ ဖြစ်၍ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသော် ဘဝသုံးပါး၌ ဖြစ်သူဟူသောအရေအတွက်သို့ မရောက်ရတော့ချေ။

တတိယသုတ်။