“Soṇṇa­sopāna­phalakā,
soṇṇa­vāluka­san­thatā;
Tattha sogandhiyā vaggū,
sucigandhā manoramā.

Nānārukkhehi sañchannā,
nānā­gandha­sa­meritā;
Nānā­paduma­sañ­channā,
puṇ­ḍarī­ka­samo­tatā.

Surabhiṃ sampavāyanti,
manuññā māluteritā;
Haṃsa­koñ­cābhirudā ca,
cakka­vak­kā­bhi­kūjitā.

Nānā­dija­gaṇā­kiṇṇā,
nānā­saraga­ṇāyutā;
Nānāphaladharā rukkhā,
nānā­puppha­dharā vanā.

Na manussesu īdisaṃ,
nagaraṃ yādisaṃ idaṃ;
Pāsādā bahukā tuyhaṃ,
sovaṇ­ṇa­rūpiyā­mayā;
Daddallamānā ābhenti,
samantā caturo disā.

Pañca dāsisatā tuyhaṃ,
yā temā paricārikā;
Tā kambu­kāyūra­dharā,
kañ­canā­veḷa­bhū­sitā.

Pallaṅkā bahukā tuyhaṃ,
sovaṇ­ṇa­rūpiyā­mayā;
Kadali­miga­sañ­channā,
sajjā gonakasanthatā.

Yattha tvaṃ vāsūpagatā,
sabba­kāma­samid­dhinī;
Sam­pattā­yaḍḍha­rattāya,
tato uṭṭhāya gacchasi.

Uyyānabhūmiṃ gantvāna,
pokkharaññā samantato;
Tassā tīre tuvaṃ ṭhāsi,
harite saddale subhe.

Tato te kaṇṇamuṇḍo sunakho,
Aṅgamaṅgāni khādati;
Yadā ca khāyitā āsi,
Aṭṭhi­saṅ­kha­likā katā;
Ogāhasi pokkharaṇiṃ,
Hoti kāyo yathā pure.

Tato tvaṃ aṅgapaccaṅgī,
sucāru piyadassanā;
Vatthena pārupitvāna,
āyāsi mama santikaṃ.

Kiṃ nu kāyena vācāya,
manasā dukkaṭaṃ kataṃ;
Kissa kammavipākena,
kaṇṇamuṇḍo sunakho tava;
Aṅgamaṅgāni khādatī”ti.

“Kimilāyaṃ gahapati,
saddho āsi upāsako;
Tassāhaṃ bhariyā āsiṃ,
dussīlā aticārinī.

So maṃ aticaramānāya,
sāmiko etadabravi;
‘Netaṃ channaṃ patirūpaṃ,
yaṃ tvaṃ aticarāsi maṃ’.

Sāhaṃ ghorañca sapathaṃ,
musāvādañca bhāsisaṃ;
‘Nāhaṃ taṃ aticarāmi,
kāyena uda cetasā.

Sacāhaṃ taṃ aticarāmi,
kāyena uda cetasā;
Kaṇṇamuṇḍoyaṃ sunakho,
aṅgamaṅgāni khādatu’.

Tassa kammassa vipākaṃ,
musāvādassa cūbhayaṃ;
Satteva vassasatāni,
anubhūtaṃ yato hi me;
Kaṇṇamuṇḍo ca sunakho,
aṅgamaṅgāni khādati.

Tvañca deva bahukāro,
atthāya me idhāgato;
Sumuttāhaṃ kaṇṇamuṇḍassa,
asokā akutobhayā.

Tāhaṃ deva namassāmi,
yācāmi pañjalīkatā;
Bhuñja amānuse kāme,
rama deva mayā sahā”ti.

“Bhuttā amānusā kāmā,
ramitomhi tayā saha;
Tāhaṃ subhage yācāmi,
khippaṃ paṭinayāhi man”ti.

Kaṇṇa­muṇ­ḍapeti­vatthu dvādasamaṃ.