“Dvipādakoyaṃ asuci,
duggandho parihīrati;
Nānā­kuṇapa­pari­pūro,
vissavanto tato tato.

Migaṃ nilīnaṃ kūṭena,
baḷiseneva ambujaṃ;
Vānaraṃ viya lepena,
bādhayanti puthujjanaṃ.

Rūpā saddā rasā gandhā,
phoṭṭhabbā ca manoramā;
Pañca kāmaguṇā ete,
itthirūpasmi dissare.

Ye etā upasevanti,
rattacittā puthujjanā;
Vaḍḍhenti kaṭasiṃ ghoraṃ,
ācinanti punabbhavaṃ.

Yo cetā parivajjeti,
sappasseva padā siro;
Somaṃ visattikaṃ loke,
sato samativattati.

Kāmesvādīnavaṃ disvā,
nekkhammaṃ daṭṭhu khemato;
Nissaṭo sabbakāmehi,
patto me āsavakkhayo”ti.

… Sabba­kāmit­thero ….

Chakkanipāto niṭṭhito.

Tatruddānaṃ

Uruveḷakassapo ca,
thero tekicchakāri ca;
Mahānāgo ca kullo ca,
mālukyo sappadāsako;
Kātiyāno migajālo,
jento sumanasavhayo;
Nhātamuni brahmadatto,
sirimaṇḍo sabbakāmī ca;
Gāthāyo caturāsīti,
therā cettha catuddasāti.