“Sujāto sālalaṭṭhīva,
sobhañ­jana­mi­vuggato;
Inda­laṭṭhi­ri­vākāse,
virocati sadā jino.

Tassa devātidevassa,
vessabhussa mahesino;
Adāsi bhojanamahaṃ,
vippasannena cetasā.

Taṃ me buddho anumodi,
sayambhū aparājito;
Bhave nib­batta­mānamhi,
phalaṃ nibbattatū tava.

Ekattiṃse ito kappe,
yaṃ dānamadadiṃ tadā;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
bhojanassa idaṃ phalaṃ.

Pañcavīse ito kappe,
eko āsiṃ amittako;
Satta­ratana­sam­panno,
cakkavattī mahabbalo.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā bhojanadāyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Bhoja­na­dāyakat­theras­sāpadā­naṃ dutiyaṃ.