“Kānanaṃ vanamogayha,
veḷuṃ chetvānahaṃ tadā;
Ālambaṇaṃ karitvāna,
saṃghassa adadiṃ bahuṃ.

Tena cittappasādena,
subbate abhivādiya;
Ālambadaṇḍaṃ datvāna,
pakkāmiṃ uttarāmukho.

Catunnavutito kappe,
yaṃ daṇḍamadadiṃ tadā;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
daṇḍa­dā­nassi­daṃ phalaṃ.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavo.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā daṇḍadāyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Daṇḍa­dāyakat­theras­sāpadā­naṃ chaṭṭhaṃ.
Tevīsatimaṃ bhāṇavāraṃ.