’’මම පෙර මහවෙනෙහි මුව වැද්දෙක් වීමි. (එහිදී) කෙළෙස් රජස් විරහිත, දිව්‍ය සමූහයා විසින් පිරිවරණ ලද, චතුස්සත්‍යය ප්‍රකාශ කරන්නාවූ, අමාපදය දෙසන්නාවූ බුදුරජුන් දුටිමි. ලෝකබන්ධුවූ සිඛී බුදුරජුන්ගේ මිහිරි ධර්‍මය ඇසීමි.

’’අසමවූ, අප්‍රති පුද්ගලවූ, (බුදුරජුන්) කෙරෙහිද, (උන්වහන්සේගේ බ්‍රහ්ම) ස්වරයෙහිද සිත පැහැදවීමි. එහි සිත පහදවා, තරණය කිරීමෙහි දුෂ්කරවූ භවය තරණය කෙළෙමි.

’’මින් එක් තිස්වන කපෙහි වු එකල්හි යම් (ධර්‍ම දේශනා ශබ්දයෙක්හි) සංඥාවක් ලැබූයෙම්ද, (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නොදනිමි. බ්‍රහ්ම ස්වර සංඥාවෙහි මේ විපාකයයි.

’’මාගේ ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියළු භවයෝ නසන ලදහ. ඇතෙකු මෙන් බැඳුම් සිඳ, ආශ්‍රව රහිතව වෙසෙමි.

’’ඒකාන්තයෙන් බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේගේ සමීපයට මාගේ පැමිණීමක් විය. පමුණුවන ලද ත්‍රිවිද්‍යා ඇත්තෝය. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුන කරන ලදී.

මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් ඝොස සඤ්ඤක තෙරුන් වහන්සේ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේක.

ඝොසසඤ්ඤකත්ථෙරස්සාපදානං අට්ඨමං.