“Dveme, bhikkhave, rogā. Katame dve? Kāyiko ca rogo cetasiko ca rogo. Dissanti, bhikkhave, sattā kāyikena rogena ekampi vassaṃ ārogyaṃ paṭijānamānā, dvepi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, tīṇipi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, cattāripi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, pañcapi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, dasapi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, vīsatipi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, tiṃsampi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, cattārīsampi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, paññāsampi vassāni ārogyaṃ paṭijānamānā, vassasatampi, bhiyyopi ārogyaṃ paṭijānamānā. Te, bhikkhave, sattā sudullabhā lokasmiṃ ye cetasikena rogena muhuttampi ārogyaṃ paṭijānanti, aññatra khīṇāsavehi.

Cattārome, bhikkhave, pabbajitassa rogā. Katame cattāro? Idha, bhikkhave, bhikkhu mahiccho hoti vighātavā asantuṭṭho itarīta­ra­cīvara­piṇḍa­pāta­se­nāsa­na­gilā­nappac­caya­bhesaj­ja­parik­khā­rena. So mahiccho samāno vighātavā asantuṭṭho itarīta­ra­cīvara­piṇḍa­pāta­se­nāsa­na­gilā­nappac­caya­bhesaj­ja­parik­khā­rena pāpikaṃ icchaṃ paṇidahati anavaññap­paṭi­lābhāya lābhasakkā­ra­silokap­paṭi­lābhāya. So uṭṭhahati ghaṭati vāyamati anavaññap­paṭi­lābhāya lābhasakkā­ra­silokap­paṭi­lābhāya. So saṅkhāya kulāni upasaṅkamati, saṅkhāya nisīdati, saṅkhāya dhammaṃ bhāsati, saṅkhāya uccārapassāvaṃ sandhāreti. Ime kho, bhikkhave, cattāro pabbajitassa rogā.

Tasmātiha, bhikkhave, evaṃ sikkhitabbaṃ: ‘na mahicchā bhavissāma vighātavanto asantuṭṭhā itarīta­ra­cīvara­piṇḍa­pāta­se­nāsa­na­gilā­nappac­caya­bhesaj­ja­parik­khā­rena, na pāpikaṃ icchaṃ paṇidahissāma anavaññap­paṭi­lābhāya lābhasakkā­ra­silokap­paṭi­lābhāya, na uṭṭhahissāma na ghaṭessāma na vāyamissāma anavaññap­paṭi­lābhāya lābhasakkā­ra­silokap­paṭi­lābhāya, khamā bhavissāma sītassa uṇhassa jighacchāya pipāsāya ḍaṃ­samaka­sa­vātāta­pa­sarīsa­pa­samphas­sā­naṃ duruttānaṃ durāgatānaṃ vacanapathānaṃ, uppannānaṃ sārīrikānaṃ vedanānaṃ dukkhānaṃ tibbānaṃ kharānaṃ kaṭukānaṃ asātānaṃ amanāpānaṃ pāṇaharānaṃ adhi­vāsaka­jātikā bhavissāmā’ti. Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabban”ti.

Sattamaṃ.