“Pabbhārakūṭaṃ nissāya,
sayambhū aparājito;
Ābādhiko ca so buddho,
vasati pabbatantare.

Mama assamasāmantā,
panādo āsi tāvade;
Buddhe nibbāyamānamhi,
āloko udapajjatha.

Yāvatā vanasaṇḍasmiṃ,
accha­koka­tarac­chakā;
Vāḷā ca kesarī sabbe,
abhigajjiṃsu tāvade.

Uppātaṃ tamahaṃ disvā,
pabbhāraṃ agamāsahaṃ;
Tatthad­dassā­siṃ sambuddhaṃ,
nibbutaṃ aparājitaṃ.

Suphullaṃ sālarājaṃva,
sataraṃsiṃva uggataṃ;
Vītaccikaṃva aṅgāraṃ,
nibbutaṃ aparājitaṃ.

Tiṇaṃ kaṭṭhañca pūretvā,
citakaṃ tatthakāsahaṃ;
Citakaṃ sukataṃ katvā,
sarīraṃ jhāpayiṃ ahaṃ.

Sarīraṃ jhāpayitvāna,
gandhatoyaṃ samokiriṃ;
Antalikkhe ṭhito yakkho,
nāmamaggahi tāvade.

‘Yaṃ pūritaṃ tayā kiccaṃ,
sayambhussa mahesino;
Puṇṇako nāma nāmena,
sadā hohi tuvaṃ mune’.

Tamhā kāyā cavitvāna,
devalokaṃ agacchahaṃ;
Tattha dibbamayo gandho,
antalikkhā pavassati.

Tatrāpi nāmadheyyaṃ me,
puṇṇakoti ahū tadā;
Devabhūto manusso vā,
saṅkappaṃ pūrayāmahaṃ.

Idaṃ pacchimakaṃ mayhaṃ,
carimo vattate bhavo;
Idhāpi puṇṇako nāma,
nāmadheyyaṃ pakāsati.

Tosayitvāna sambuddhaṃ,
gotamaṃ sakyapuṅgavaṃ;
Sabbāsave pariññāya,
viharāmi anāsavo.

Ekanavutito kappe,
yaṃ kammamakariṃ tadā;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
tanu­kiccas­sidaṃ phalaṃ.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavo.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā puṇṇako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Puṇṇa­kat­theras­sāpadā­naṃ dutiyaṃ.