“Kosiyo nāma bhagavā,
cittakūṭe vasī tadā;
Jhāyī jhānarato buddho,
vivekābhirato muni.

Ajjhogāhetvā himavantaṃ,
Nārī­gaṇapu­rak­khato;
Addasaṃ kosiyaṃ buddhaṃ,
Puṇṇamāyeva candimaṃ.

Ukkāsate gahetvāna,
parivāresahaṃ tadā;
Satta­rattin­divaṃ ṭhatvā,
aṭṭhamena agacchahaṃ.

Vuṭṭhitaṃ kosiyaṃ buddhaṃ,
sayambhuṃ aparājitaṃ;
Pasannacitto vanditvā,
ekaṃ bhikkhaṃ adāsahaṃ.

Tena kammena dvipadinda,
lokajeṭṭha narāsabha;
Uppajjiṃ tusite kāye,
eka­bhik­khā­yidaṃ phalaṃ.

Divasañceva rattiñca,
āloko hoti me sadā;
Samantā yojanasataṃ,
obhāsena pharāmahaṃ.

Pañca­paññā­sa­kappamhi,
cakkavattī ahosahaṃ;
Cāturanto vijitāvī,
jambumaṇḍassa issaro.

Tadā me nagaraṃ āsi,
iddhaṃ phītaṃ sunimmitaṃ;
Tiṃ­sayo­ja­namā­yā­maṃ,
vitthārena ca vīsati.

Sobhanaṃ nāma nagaraṃ,
vissakammena māpitaṃ;
Dasa­saddā­vivittaṃ taṃ,
samma­tā­ḷasamā­hitaṃ.

Na tamhi nagare atthi,
vallikaṭṭhañca mattikā;
Sabba­soṇṇa­mayaṃ­yeva,
jotate niccakālikaṃ.

Catu­pākāra­parik­khit­taṃ,
tayo āsuṃ maṇimayā;
Vemajjhe tālapantī ca,
vissakammena māpitā.

Dasasa­hassa­pok­kha­rañño,
padu­mup­pa­la­chā­ditā;
Puṇḍarīkehi sañchannā,
nānā­gandha­samī­ritā.

Catunnavutito kappe,
yaṃ ukkaṃ dhārayiṃ ahaṃ;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
ukkādhāras­sidaṃ phalaṃ.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavo.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā ukkāsatiko thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Ukkāsa­ti­kat­theras­sāpadā­naṃ tatiyaṃ.