Vuttañhetaṃ bhagavatā ­vuttama­rahatāti me sutaṃ: 

“Dveme, bhikkhave, āpāyikā nerayikā idamappahāya. Katame dve? Yo ca abrahmacārī brahma­cāri­paṭiñño, yo ca paripuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ carantaṃ amūlakena abrahma­cari­yena anuddhaṃseti. Ime kho, bhikkhave, dve āpāyikā nerayikā idamappahāyā”ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati: 

“Abhūtavādī nirayaṃ upeti,
Yo vāpi katvā na karomi cāha;
Ubhopi te pecca samā bhavanti,
Nihīnakammā manujā parattha.

Kāsāvakaṇṭhā bahavo,
pāpadhammā asaññatā;
Pāpā pāpehi kammehi,
nirayaṃ te upapajjare.

Seyyo ayoguḷo bhutto,
tatto aggisikhūpamo;
Yañce bhuñjeyya dussīlo,
raṭṭha­piṇḍa­masaññato”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Ekādasamaṃ.